ANAYASANIN KABULÜ (TESKILÂTI ESASIYE KANUNU)

   Anayasa, bir devletin kurulusunu ve fertlerin hürriyetlerini düzenleyen temel kanundur. Devletin yönetim biçimi, nitelikleri, yasama, yürütme ve yargi organlarinin kurulusu, görev ve yetkileri, fertlerin ne gibi hak ve özgürlüklere sahip olduklarini ana kurallarla belirler. Hiçbir kanun, anayasaya aykiri olamaz.

   Yeni Türk devletinin ilk anayasasi 20 Ocak 1921'de kabul edildi. Kabul edilen bu anayasa, olaganüstü bir dönemde hazirlanmis kisa ve öz bir anayasa özelligi tasimaktaydi. Bu anayasanin bazi maddeleri sunlardir:
- Egemenlik kayitsiz sartsiz milletindir (mad. 1).
- Yürütme ve yasama yetkisi, milletin tek ve gerçek temsilcisi olan Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde toplanir (mad. 2).

    1921 Anayasasinda devletin sekliyle ilgili bir hüküm yoktur.
Millî egemenlik anlayisinin dogal sonucu olan cumhuriyet adinin konmasi sonraya birakilmistir.

   29 Ekim 1923'te bu anayasaya "Türkiye Devleti bir cumhuriyettir." maddesi eklenerek, devletin sekliyle ilgili eksiklik giderildi.

   Cumhuriyetin ilânindan sonra yeni ihtiyaçlari karsilayacak bir anayasa gerekiyordu. Bu amaçla, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde bir komisyon kuruldu. Bu komisyonun hazirladigi anayasa tasarisi 20 Nisan 1924'te kabul edildi. Bu anayasa bazi degisikliklerle 1960 yilina kadar yürürlükte kaldi.